İnsan fıtratındaki olumsuz duyguları besleyen en önemli güç kaynağı bencilliktir. Ateşten bir gömlek olan bencillik sadece giyeni değil etrafındakileri de yakar. Bu zararlı duygudan kurtulan veya onu terbiye etmeyi başarabilenler, farkına varmasalar da olumlu duygularla beslenmeye başlarlar. Bencil insan sadece kendisini düşünür. Kendi rahatını, kendi iyiliğini, kendi güvenliğini, kendi tokluğunu; kendisine ait olan her şeyi! Mutsuzdur bencil insan. Yalnızdır, acizdir. Huzurun en ufak bir yansımasını bile hissedemez yüreğinde. Bir düşünür “bencillik, duyguların perspektif yasasıdır” diyor. Buna göre en yakın nesneler en büyük ve en ağırlarıdır, uzaktakilerin ağırlıkları ve boyları ise küçülür.

Benlik sevgisi şeytanca bir yöneliştir. Âdem’in önünde saygı ile eğilmesi emredilen şeytan bunu reddederken söze “ben” diye başlamıştı:

خَلَقْتَنِي مِن نَّارٍ وَخَلَقْتَهُ مِن طِينٍ

“Beni ateşten yarattın, onu ise balçıktan.” (el-A’râf 7/12).

Nice dostluk, arkadaşlık, evlilik, ortaklık, akrabalık bencillik nedeniyle yıpranmış ya da sona ermiştir. Bencil, kendini evrenin merkezine koyar. Onun vakti her zaman daha kıymetlidir. Onu kimse üzmemelidir. Ama onun herkesi üzme ve üzüntüyle baş başa bırakıp gitme hakkı vardır. Alçakgönüllülüğü bile egoizm kokar. Konuşmaya başladığında herkes onu dinlemeli ve anlamaya çalışmalıdır. Onun sözünü kimse bölemez. Ama o, kimseyi dinlemek zorunda değildir. Kendisini özel ve önemli görür. Hep saygı görmeyi bekler. Bencilliğin ileri durumunda olan narsistler ise övgü ile beslenirler, iltifat edilmek için ortam hazırlarlar. Eleştiriye aşırı duyarlıdırlar. Olumlu eleştiri bile olsa aşağılanmışlık ve öfke duyguları ile tepki verirler.

Kendilerinin ancak özel kişiler tarafından anlaşılabilecek kadar özel olduklarını  düşünürler. Karşı taraftaki kişinin neyi duymak istediğini çok iyi fark ederler. Hayranlık duygusu uyandırıncaya kadar işe devam ederler.

Kur’ân- Kerîm kişiyi bencillikten kurtaracak en önemli erdemlerden biri olan fedakarlığa vurgu yapar.

لَن تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ

“Sevdiğiniz şeylerden infak edinceye kadar asla iyiliğe eremezsiniz…” (Al-i İmran 3/92).

وَأَنفِقُوا خَيْرًا لِّأَنفُسِكُمْ وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

“kendi iyiliğiniz için karşılıksız verin. kim nefsinin bencil tutkularından kurtulursa mutluluğa ulaşacak olanlar onlardır! (et-Teğâbün, 64/16).

Efendimiz de bencillikten kurtulmak için bizleri dua kardeşliğine çağırıyor ve şöyle buyuruyor:

“Günahsız ağızlarla yaptığınız duaları Allah kabul eder”.

Sahabe–i Kiram merak edip sordular:

“–Ey Allah’ın Elçisi! Hangimizin ağzı günahsız ki?

Cevaben şöyle buyurdu Kainatın Efendisi:

“”–Senin ağzın kardeşin için, kardeşininki de senin için günahsızdır.”

Bu hal, dualarda buluşmak, dua kardeşliğinde bir ve beraber olmaktır. Bir başka deyişle, hayata bencillik penceresinden değil, kardeşlik penceresinden bakmaktır. Müslümanın müslümana duası kadar makbul bir şey yok. Bu Muhammedî inceliği her gün beş vakit namazda birkaç kez yaşamaktayız. Zira duanın en mükemmel şekli olan namaz, birbirimiz için yaptığımız dualarla doludur. Bir insanın başkalarına ciddi olarak dua etmesi için, onları önemsemesi ve sevmesi gerekir.

Başkasını  önemseyen ve seven bir gönül, sevilecek kıvama gelmiş demektir. Bir kardeşimiz için dilediğimiz şey, sonuçta gelir bulur bizi. Mevlana der ki: “Dağ bile, sesine ses verir.” Peki ya insan? Sesimizi, dileğimizi, duamızı sunduğumuz güzelliği bize yansıtmaz mı?

Bir gün Allah Resûlü’nün yanına Muhacirlerin ileri gelenleri girdiler. Aralarında Ensar’dan hiç kimse yoktu. Efendimiz’e maruzatlarını şu şekilde arz ettiler:

- “Ya Resûlallah! Biz Allah rızası için her şeyimizi terkedip Medine’ye hicret ettik. Ensar kardeşlerimiz bize öyle ilgi gösterdiler ki, neleri varsa bizimle paylaşıyorlar. Ellerindeki az olsa bile bölüşüyor, çok olduğu takdirde de bol bol ikram ediyorlar. Bütün sevapları onlar alacak diye endişe ediyoruz. Kardeşlerimiz müsaade etsinler, artık biz kendi bakımımızı kendimiz yapalım. Minnet altında kalıyor ve çok mahcup oluyoruz.” Bunları söylerken hepsi ağlıyordu. Allah Resûlü de gözyaşlarını tutamamıştı.

Biraz sonra Efendimiz, Ensar’ı huzuruna çağırıp olanları anlattığında hepsi birden itiraz etti. Sonunda şöyle bir mutabakata vardılar: Muhacirler, Ensar’ın tarlalarında ücretle çalışacak, böylece kendi kazançlarıyla geçinecek, kendi evlerinde oturacak ve minnet altında kalmayacaklardı. Ensar-ı Kirâm da bağ ve bahçelerinde onları çalıştırmak suretiyle yardım elini uzatacaktı. Onların Ensarlığı, diğerlerinin de Muhacirliği devam edecekti.

Bencilliğin panzehiri sevgidir, şefkattir, fedakarlıktır, merhamettir. Merhamet arttıkça bencillik, bencillik arttıkça merhamet azalır. Kısaca insan olmak “ben”le başlar fakat “biz”le devam eder.

KAMIL YASAROGLU

cok az girdigimden her yazmaya niyet ettigimde sifremi yada kullanici adimi unutuyorum. yeni sifre aliyorum sonra yine onu da unutuyorum…

e birde turkcemin gerilemis olmasi, yazarken aklima arapca ibarelerin ve hatta deyimlerin turkceden daha once gelmesi de bana geri adim attiriyor..

bencilligi dusunuyorum bir kac gundur. insan hayatinda yasadigi durumlara gore suret degistiren tanimlar oluyor. bugunlerde benim icin bencillikte boyle.

daha fazla dusunmem gerekiyor herhalde tanimlayamiyorum  ))

“(Allah) onların kalpleri arasını telif etti. (Kalplerinde birbirlerine karşı ülfet var etti. Oysa sen) yeryüzünde ne varsa hepsini harcasan kalplerini telif edemezdin. Ama Allah aralarını telif etti. O, fevkalade güçlü, fevkalade hikmetlidir .” (8/3).

Yeryüzündeki bütün çareler denense, akrabalar dahil, iki İnsan birbirine sevdirilemez. Biz birbirimizi sevemeyiz. Biz birbirimizi bizimle sevemeyiz. Biz kendi başımıza hangi ayrıntı problemimizi çözebilmişiz ki bu en asıl problemimizi çözüme kavuşturabilelim. Bu sebeple yukarda ‘birbirimizi re ‘sen sevebilmemizin’ en büyük yanılgı, en büyük hayal olduğunu söyledim.

Ama Allah, bizi birbirimize sevdirmeye kadirdir. Kalplerin mutasarrıfı olan O, yalnızca kalp işi olan buna yegane kudreti bulunandır.

Yıllar önce yayınladığım bir denememde insanın müstakilken saçma sapan bir varlık olduğunu söylemiştim. Gerçekten Allah ‘ın yasalarına karşı istiklalini ilan etmiş, usulü çiğnemiş kimi gördümse saçma sapandı. Zaten insanın başına ne geliyorsa usulsüzlükten gelmiyor mu? Çok yakın bir akrabam kırk yıllık eşine hayatını zehir ettikten sonra, mezarının ayrılığına dayanamayıp yüzlerce kilometre uzaktaki kabri açtırdı, eşinin kemiklerini kendi beldesine nakletti. Yeni mezarın yanı başına bir sahte mezar yapıp buraya gömülmeyi vasiyet etti. Yıllar sonra, vefatında kendisini ortaya defnettik.

Boşanmaların, görücü usulü ile evlenenlerden çok, öncesinde bir aşk (!) bulunan evliliklerde vuku bulması düşündürücü. Aralarından su sızmayan dostlukların yaman düşmanlıklara, azılı düşmanların birdenbire koyun-kuzu sarması dostluklara dönüşmesi kesirül vukuu.

Doğrusu şu insan seviyor mu, nefret mj ediyor anlamak güç. İlahi yasaları bilmesek, şu insanoğlunun birbirine dostluk mu düşmanlık mı ettiğini ebediyen anlayamayacağız. İnsan kendisini sevmeye mecburdur. Bütün mesele bu. Eğer kendisini severse, Allah’ı ve hayatı sevecek, sevilmesi şanından olan her şeyi de sevecek. Kendisini sevebilmesi için de kendisini keşfetmesi, kendisine arif olması gerekir ilkin. İnsan bilmediği şeyi nasıl sever. Ki insanın en yabancısı olduğu şey, eğer bir gün yüz yüze gelecek olsa ona aydan gelmiş gibi bakacağı, yahut ilk kez tren gören köylünün ruh haline kapılacağı kendisidir.

Bütün beşeri aşkların dinamiği, bireydeki bu fıtri, bu karşı konulmaz, kendini tanıma ve kendini sevme eğilimidir. Mecnun, Leyli’ye kendisini yansıtıp, Leyli’de kendisini tanıyıp sevdi. Buna dair bir iç bilinç taşıdığı için sonuç aldı. Eğer bizatihi Leyli’yi sevseydi, ortaya çıkacak olan şey, bir klasik Fransız romanından başkası olmazdı.

Bütün cahili romanlar bu yanılgının ürünüdür. Bütün dolmuş plaklarındaki ‘meğer aldanmışım’lar, ‘vefasız’lar’, ‘ne umdum ne buldum’ lar., ‘Kâfir yar’lar da, aynı yanılsamanın, dolmuş şoförü ağzındaki ifadesidir. Pratikte insanlar birbirini sevdiğini sanır, birini sevdiğini sanır.., Oysa hepsi, insanın kendi kendisini sevmeye çabalamasından başka bir şey değil. Tutalım ki bir genç bir kadını sevdi. Veya bir kadın birini sevdi. Sevdiğini sandı. Bu iş uzaktan uzağa sahihtir. Çünkü sevgili uzakken, aşık, kendisini ona yansıtıp, böylece onda kendisini severken, bu hülyadan kendisini sıyıracak, hiçbir engel yoktur. Mâşukun gerçek kişiliği ortada olmadığından, aşık onda kendisini sevmeye devam edebilir. Vaktaki yakınlık, vuslat gerçekleşir; işler karışır. Gerçek ortaya çıkar: maalesef maşukun da nev-i şahsına münhasır bir kişiliği vardır ki bu hiçbir zaman aşığın düşlerindeki kişilik değildir. Çünkü aşığın düşlerindeki kişilik, her ne kadar kendisi bilincinde değilse de kendisi, dolayısıyla Tanrı’dır. Bu düş hiçbir zaman, Tanrı ahlakıyla ahlaklanmış birine isabet ettirilmedikçe gerçekleşmeyecektir. İşte bir çok aşkın, vuslat ile sabun köpüğü gibi erimesi bundan: aşık maşukunda Tanrısını bulamamıştır. Kimdir o ki kendimizi ona yansıttığımızda gerçekten bize kendimizi yansıtsın da kendimizi keşfedelim, Allah’a arif olup Allah’ı ve kendimizi sevelim,aşk sürekli olsun. (Nefsini bilen rabbini bilir.)

Mü’min, insanların aynasıdır. Bu sözü bu şekle ben soktum. ‘Mü’min müminin aynasıdır’ şekli sanki başkalarının aynası olmadığını çağrıştırıyordu. Gerçekte mümin, müminin olduğu kadar başkalarının da aynasıdır. Müminle doğrudan doğruya karşı karşıya gelen herkes onda kendisini görür.

Mümin-i kamil ki onda kendisine ait bir kişilik kalmamıştır. Allah ahlakı ile ahlaklandığından insanlar içinde İcra edeceği fonksiyon ancak iyiliği yaşamak, kötülükleri uzaklaştırmaktır. Bu da hiç bir zaman zatıyla kaim, zatına ait değildir. Allah düşmanları ona düşman, Allah’ın dostları ona dosttur. İyilikleri yaşamaları, kötülüklerden sakındırmalarıyla beraber onları seven artık gerçek kendisini ve Allah’ı sevmeye başlamıştır. Bu hayra çağırma ve sakındırmalara rağmen onlardan nefret eden kendisinden ve Allah ‘tan nefret etmektedir. Çünkü onlar nötrdür; nefret ve sevgileri, şiddet ve merhametleri kendilerine ait değildir.

Bütün bu sebeplerden ötürü müminler aynadır. Sizi, size gerçek yüzünüzle gösterirler. Artık erdemlerinizi ve kamburlarınızı görebilir, dilerseniz erdemlerinizi artırır, kamburlarınızdan kurtulabilirsiniz. İşin bir başka cephesi bu nötr kişilerin aynı zamanda size Allah’ı anımsatmalarıdır. Böylece sizde ‘marifet’ oluşur. Bu halde olmayan kimi severseniz sevin, onda kendinizi, dolayısıyla Allah’ı keşfedemez, kendinizi ve Allah’ı sevebilme imkanına sahip olamazsınız. Zira kendinizi yansıtmak istediğiniz ekranda, ekranın kendisine ait bir başka film gösterimdedir. Gölgeler birbirine karışacaktır.

İşte bu usul takip edilmedikçe dünya ve içindekiler harcansa iki kişi birbirine sevdirilemez. “Kim ki Allah’a tutunmuştur; o sırat-ı müstakime kılavuzlanır.” (3/101) Amaç Allah’a tutunmaktır. Bunun usulü var. Ayet-i kerimenin hemen altında bu usul belirtilmiştir: “Hepiniz Allah’ın ipine tutunun. (Bireyler halinde, baş çekip) ayrılmayın(“Teferraqu” parti parti, hizip olmaktan çok, bir bütünden bir tek’in ayrılıp çıkmasıdır. Hizipçilik ayrın bir kınanmış durumdur.) Allah’ın nimetini anın: Düşmandınız, kalplerinizi telif etti; nimetiyle kardeşler oldunuz.” (3/103).

Allah’a tutunabilmek için onun uzattığı ipine tutunmak gerekir. Bu ip Resul Aleyhisselam’dır. Kimse kendi kafasına göre Allah sevgisi davasında bulunamaz: O’nun sar­kıttığı ipe tutunması gerekir: “De ki: eğer Allah’ı seviyorsanız (yeğliyorsanız) bana uyun ki Allah da sizi sevsin (yeğlesin).” (3/31 ).

Demek ki asr-ı saadet modelini yaşayabilmek ödevinde olan bizlerin, bütün ögeleri bugünkü pratik hayatımıza taşıyarak bir peygamber-sahabe vakasını gerçekleştirmemiz gerekiyor. Gerisi tarihle uğraşmaktadır. Allah vadinden dönmez. Bir tarih diliminde verdiğini, bir coğrafyada verdiğini, başka çağlarda, başka coğrafyalarda esirgemez. Asr-ı saadette bu yasayla sahabeler kardeş oldular. Kalpleri kardeşlerine karşı muhafaza edildi. Allah Teala kalplerine müdahale ile kalplerinde birbirlerine karşı sevgi yarattı. Buna ancak Allah’ın gücü yeter. Biz birbirimizi sevemeyiz. Ama aynı yasayı yakalar, aynı sünnete uyarsak Allah bizi de kardeşler yapar”.

Daha önceki bölümlerde kimi erdemlerden bahsettim.Fakat her şeye rağmen yine de onlar birer sonuçtu. Asıl saik, İslam oluşun, kardeşliğin, kurtuluşun, simyası işbu anlatmaya çalıştıklarımızdır. Bu simya olmaksızın hiçbirimiz hiçbir erdemi yaşayamayız. Esas olan Peygamberin sevgisidir. Ve onun varisleri durumunda olan Allah dostlarının sevgisidir. Sermaye budur. Yasa aynı yasadır. Hz. Adem’den beri insan insanı bu yolla irşad etmiştir. Salih kullar sevilecek. Onlara itaat edilecek.

Murat Kapkıner

Dimeşk’in kelime manasını ilk erbain’de imamlık yapan fethi safi hocadan öğrenmiştim. Gerçi her ne kadar  acemi yani Arapça olarak kabul edilmesede, o zaman için beni büyüleyen bir anlamdı. Kabil’in kardeşi habil’i burada öldürdüğü söylenir. Ve dimeşk bileşik bir kelimedir. Dem kan manasındadır. Eşk yani şukka kardeş demektir. Bu minvalde manası iki kardeş kanı ya da kardeş kanı oluyor demişti. Bu toprakların en eski adı dimeşktir. Burada ilk kardeş kanı akıtıldığı gibi, Efendimiz (sav)’in hadisinde kıyametten haber verirken “evvel şam sonra yine şam” varid olunduğu gibi , muhyiddin-i arabi’nin dürr-ü meknun’unda yeryüzünde en son helak olacak beldenin şam olduğu zikredilir.  İnsan hayatının ilkleri ve sonları, dönüm noktaları , stratejik planları bu toprakların üzerinde döndüğü gibi, dünyanın en safi ve menfaatsiz gayesinin tohumlarının atıldığı , insanın lisanına misk kokularını veren Kur’an dilinin Rabbin kelamıyla şereflendirilmiş dilin ve dinin alimlerinin de menşei burasıdır. Eğer buraya dünyanın bütün hasis gözlerinden uzak bakarsak, göreceğimiz ilim yolunda nefeslerini tüketmiş alimlerin bereketinden rızıklandığımızdır. Şimdi alışveriş merkezi haline getirilmiş sahat arnus’un üst kısımlarına bir zamanlar alimler ayakkabı ile basmazlarmış. Bastıkları her toprağın altında Salih kullarının varlığına ihtiramından hasıl. Şimdi sadece ismi kalmış “salihiyye” diye. Bu elem verici kısımlara girmeden dimeşk’in anlamını anlatmaya devam etmem daha iyi olacak. Hayallerimde ve ilmin lezzetindeki dimeşk’i anlatmak herkes için burayı nazarımızda daha hayattar kılacaktır.

Suk’ul cumuah ve suk’ul kamer’e gelirsek, Cuma pazarı hayatımda gördüğüm en dar en sıkışık ve bununla birlikte içinde Suzukilerinin eksik olmadığı bir pazardır, öyle ki bazen bir anda arkadaşınızla yürürken yanınızda Suzukiyle aynı adımları atarken bulabilirsiniz. . En çok sevdiğim yanı miskinler yani tembeller için olan tezgahları.soyulmuş soğanlar, maydonozlar, türlü haline getirilmiş ve doğranmış sebzeler. “İlk sene çok alırdım.” Ama artık suk fiyatları hakkında bir genel kültür sahibi olduk. Buranın misafirleri gibi değil de buranın halkı gibi alışveriş yapınca  yarım kilosu 70 liradan başlayan malları alamıyoruz. Suk’ul kamer’i daha önce duymamış olabilirsiniz. Bu zaten benim taktığım bi lakap muhyiddin-i Arabi camiine. En güzel zamanları akşam namazı vakitleri , makamın kapanan kapısının önünde ağlayan dua eden ak sakallı bir dede bulma ihtimali çok yüksektir. Cuma günleri de sabah namazı zikrine gitmek, ekmek dağıtan mübarek teyzelerden (bir arkadaşın deyimiyle “bismillah teyzelerimizden”) sabah kahvaltısının taze sandviçlerini çıkarmak en bereketli ibadet vakitleridir. Ve aynı zamanda o bunaltıcı dünya meşgalesinden huzurlu bir mekana 10 dk.lık dahi olsa geçiş yaparsınız.

Burası için anlatılacak o kadar çok eşya var ki, toparlayamıyorum. Ve biri şarktan biri garptan bir sürü yere atlıyorum. Bab’us sağir  birçok sahabenin ve Peygamber (sav)’in hanımlarının defn edildiği yer. Orayı ilk keşfettiğimde hazine keşfetmişim gibi sevinmiştim. Hepsinin başına teker teker gitmiştim. Hele üstündeki yazıları okumak. Efendimiz’in torunlarının bir zamanlar buralarda yaşadığını bilmek ve 1400 yıl sonra bile hala daha başlarında fatiha okuyan bir ümmetin olduğunu bilmek  ve dahi şu anda bu kadar yaşanılan olumsuzluğa karşı, kendi dinine ve mazlumlara sahip çıkanın Cenab- Hakk olduğunun en büyük delili. Bir zamanlar Medine’den topraklarından koparılıp buraya getirilenlerle , bizde öz vatanımızda garip kalarak geldiğimiz bu memlekette lika buluyoruz.

 Kadim dimeşk’in nereye açılacağı belli olmayan o dar sokaklarından emevi’nin yolunu bulmaya çalışmakta ayrı bir aleme açılmak gibidir. Hiçbir ev ya da eser yoktur ki sana mazinin izini taşımasın. Eğer bu şehri keşfetmek istiyorsanız bulduğunuz her açık kapıdan hafifçe kafanızı uzatmalısınız. Öyle çekinmekle üşenmekle şam sizin olmaz. Bazı şehirler vardır. Kesin bunların ruhları vardır dersiniz. Sanki onu bıraktığınızda ardınızda, müşahhas ,yılların eskitemediği, ama yaşlı koca bir çınar ağacını bırakıyormuşcasına bir his verir içinize. Sizinle beraber yaşar, sizinle beraber ağlar, sizinle beraber gurbet çeker, hasret çeker, gün sayar. Sizinle beraber her sokağının köşesinde sevdiklerinizi ve tarihi hatırlar. Sinesine gönlünüzdeki Şam yoldaşlarınızı çağırır. Burası böyle bir memleket. Biraz acıyla, biraz özlemle, biraz demli çayla, biraz dost meclisiyle, en çokta ilmiyle sizi kendine müştak eyleyen daha sınırından çıkarken “seninle bir daha lika bulacak mıyım? Ey gizemli şehir!” dedirtir insana.  Şam’ın sokaklarında da böyle bir hayat görürsünüz. Nargile tüttüren Araplar. Hikaye anlatan meddahı ile makha nevfura, fahiş fiyatlarla satmaya çalıştıkları malları geliş fiyatına indiren dükkan sahipleri, el işleriyle yapılan nakışlı kıyafetler, za’ter kokusu, tam çarşıda yürürken başlayan esnafın akşam ezanı (ama kanon yapılarak) okunacak. Başka türlü ezanın Emevi’den geldiğini anlayamazsınız. Namazdan sonra avludaki sütunlardan birinin kenarına oturup, koşan çocukları ve kameri izlemek.  Çıkışta caminin ana kapısının sağ tarafından ebu’d derda’nın camisinin ve kabrinin bulunduğu yola sapar , mübareke bir fatiha okur,evin yolunu tutarsınız.

Her zaman masalsı bir hayatta yaşamıyoruz burada aslında. En çokta kiralık ev aradığımızda ve imtihan zamanlarında. Bir de ikamemiz çıkmadığında… eve özlemin arttığı vakitlerde… burada yaşamamızın sebebi ilim olduğu için eğitim dönemi bittiğinde büyük bir boşluğa düşüyoruz. Yalnız  şam’da mescitleri ve halka derslerini takip etme yeteneğiniz ve tecrübeniz mevcutsa burada hiçbir zaman boş kalmazsınız.

Hayalen cebel-i kasiyyun’dan bir şemsin gurubu vakti Şam’a nazar edip; ilk önce emevi’yi, iman camiini, Kuveyt camiini bulup diyorum ki; Şam;

 Her noktada  alimlerinin bize kattığı ilim ve burada yaşadığımız tecrübelerle birlikte ezhanımızda bir rüyaymış, bir rüzgarmış gibi gelip geçecek. Yüreğimizde, ayrı hayatlar yaşadığımız, ayrı kültürlerde büyüdüğümüz ama aynı hedefte birleştiğimiz arkadaşlarımızın hasretiyle birlikte.

Herkesin en güzel şekilde buradan istifade etmesi duasıyla…

                                                                                                                    NURZEN

Sadedinde olduğum mevzuyu duymaya yaklaşık 7 yıl önce Ş.Urfa’daki Dinler Arası Diyalog Sempozyumu’yla birlikte başladık. Hıristiyan, Yahudi ve Müslümanların birlikte karşılıklı kardeşlik ve hoşgörü bilinciyle yürüttüğü bu sempozyumun temel unsuru üç semavi dinin mensuplarının Hz. İbrahim’in dini olan “hanif dininde” içtiması idi. Öyle ki çevrecilerde dahil, kâinatı yaratan bir zatın varlığına inanan herkes bu hanif dininde birleşiyordu. Bu sempozyumdan yaklaşık bir yıl sonra da devlet  ve diyanet işleri başkanlığı bu politikaya dahil oldu ve postane pullarımızda Hıristiyanların kilisesi, Yahudilerin Sinegoğu ve Müslümanların minaresi tek bir karede bulundurularak, 3 dinin kardeşliği mesajı verilmeye başlandı. Türkiye’nin en güvenilir, en gözde, en entelektüel ve aynı zamanda liderinin de ilim noktasında en ikna edici üslubu olan bu cemaat “dinler arası diyalog” meselesini kendine şiar ve hizmet prensibi edindikten sonra bu konunun hak noktası nedir? Bu kavramın benimsenmesinde Müslümanlara ne gibi zararlar tesadüf edebilir? Sorularını sormak çoğunluğumuza lüzumsuz geldi. Lüzumunu düşünenlerinde gereken şekilde sesleri duyulmadı. Li’l esef…

Evvelen: “dinler arası diyalog” ne demektir? Dinlerin karşılıklı olarak birbirlerinin hakkaniyetini kabul etmektir. Müslümanlar için  şu demektir; Tevrat ve İncil tahrif edilmemiştir. Şu anda teslise inanan Hıristiyanların imanının hak olduğunu ve bugün bir sürü Müslüman’a insaniyetin çok dışında zulümleri eden Yahudilerin (ki aynı zulüm tablosu Irak’ta    Hıristiyanlar tarafından gerçekleştiriliyor) Tevrat’a isnat ederek yaptıkları işgali kabulü gerektirir. ne de olsa diyalog içersindeyiz. Onlarında dini hak ise davaları da haktır.

Saniyen: diğer dinleri hak kabul etmek anlamına gelen bu misyonla birlikte Müslüman’ın tebliğ vazifesini akim ve âtıl bırakmak bununla birlikte din-i mübin olan İslam’ın ehemmiyetini tahrif edilmiş dinler mesabesine indirmek manasına gelir.

Salisen: Allah’ın mutlak kelamı olan semavatın ve arzın Rabbi  bizzat kıyamete kadar korunacak kitabın Kur’an-ı Kerim’in karşısına, beşerin yeniden tanzim ettiği nefsine ve arzularına uyan kısımları koyup, nefsine uymayanları çıkardığı, sonradan yazılmış çeşitli kitapları koyma cür’etinde bulunmaktır.

Hıristiyanların misyoner çalışmalarının içine siyaset dahil olabilir. Zaten sistemleri de bunun üzerinedir. Amma Müslümanlar için tebliğ dediğimiz mesele ihlâs, sadakat ve hakkın hak ve batılın batıl olduğunu sarahatle izah ve beyan ile hakikati gözler önüne sermektir. Öyle ise diyalog ile tebliğ bağdaştırılabilir mi? diyalog   eşittir tebliğ denilebilir mi? bunun yanında semavi dinleri hak görüyoruz deyip alttan alta tebliğ mi yapılıyor? Bu da bir nevi siyaset değil midir?

Bu karşılıklı hoşgörü meselesinin Bediüzzaman hazretlerine atıf edilmesine de karşıyım. Zira Mesnevi-i Nuriye’de: medenilere müsamaha ile yanaşmayınız aranızdaki dere pek derindir düşer sizde boğulursunuz gibi, ya da İsevilerin kurtuluşunun ancak İslamiyet’e istinat ile Müslümanlığa dahil olarak mümkün olabileceğini söylemiştir. Kendi söylemlerinde de bizim işimiz Ehl-i imanın bid’atlar ve dalaletler ile zedelenmiş imanını kurtarmaktır demiştir. Ev hayatını da bu minvalde sürdürmüştür.

Şunu da eklemek isterim ki; Üstad Hazretleri batının din mensuplarıyla diyalog yapmak yerine Şam’da 1.cihan harbi zamanında İslam’ın ileri gelen alimlerini Emevi Camiinde toplayıp onlarla yeniden İslami bir ittihadı bina etmeye gayret etmiştir. Bu adımı da günümüzde Üstadı örnek aldıklarını söyleyenler için manidardır.

Yeri gelmişken bu ayetinde hitap ettiği eşhası ve sebeb-i nüzulünü serd etmeden geçemeyeceğim;

Onların (Kitap ehlinin) hepsi bir değildir. Kitap ehli içinde (istikamet üzere), gece
saatlerinde ayakta duran, secdeye kapanarak Allah’ın âyetlerini okuyan
bir topluluk da vardır. / Al-i İmran 113

 Bu ayetin nüzul sebebi; Ehl-i kitaptan İslam’a giren Abdullah bin Selam (ra) ve arkadaşları hakkında nazil olmuştur. (ibn-i kesir1,312)

Hasan-ı Basri Hazretleri de onları şöyle ta’rif eder: Onlar ayaklarıyla (yani kıyamda durarak) başlarını, başlarıyla (yani secde ederek) ayaklarını dinlendiriyorlardı. (Razi 4/8,208)

Ki Al-i İman suresinin 115 ayetine de nazar edersek sonunda Allah takva sahiplerini hakkıyla bilendir. Zikredilmiştir. Bu da kast edilen Ehl-i kitabın teslise inanmayan ve aynı zamanda nihayetinde Müslüman oluşlarına işaret vardır.

Netice-i kelam, ifade-i meram şudur: Dinler arası diyalog, Üç Semavi Dinin Bestesi, Din Kardeşliği, hoşgörü ve diyalog günümüzde getirilen noktasıyla İslamiyet’te yoktur. İslamiyet’te mutlak hizmet vardır. O da tebliğdir. Tebliğde ayetin işaretiyle kavl-i leyyin’de vardır. Bazen yine ayetin işaretiyle tehdit ve zecir de vardır. Bunu işin ehilleri makamına göre uygulamasını bilmelidirler.

Diyalog denen misyon, kazanma sadedinde görünürken kaybetmektir. Hıristiyanların İslam’a intikal lüzumiyetini ortadan kaldırmak dolayısıyla da Müslüman’ın tebliğ davasına, diğer tahrif edilmiş kitaplara karşı Kur’an-ı Kerim tarafgirliğini de bir nevi akamete uğratmaya yol açmaktır.

Eğer kasıt ihlâs ile hak olan dine davet ise gereken ferden ferda muamelelerde Müslüman’ın hayatının ayinesinde bunu muhitindekilere ifade edebilmesi göstermesidir. Vesselam…

Bu netice “ Neden bu kadar elem verir?” Bu elemin devası da suale verilen cevaba mütealliktir. Ya da sükût ile kelimelerin takayyüdünden ve te’sirinden ihrac edildiği nisbette dermanın keyfiyeti keşf edilir.

Esiriz işte söylediklerimizle, bakışlarımızla,hareketlerimizle,mimiklerimizle…hem de bu esaret ile müteessiriz.

Aslında en asil olan her şeyi kendi içinde bırakıp gönlünün deryasında derinleşmek afaktan gelenle enfüste lika bulmak. Afakı enfüse intikal ettirip orada hıfz etmek. Kendine hiç kimsenin giremediği mahrem bir alem inşa etmek. Hayatını nihayetsiz bir kıraata tâbi tutmak.

Şu zamanın insanı gibi bir günde tükenmek, sanki kalbin senin ruhunun ve kalbinin sultanı değilmiş gibi herkesin ayakları önüne sermek bazen ellerine vermek. Makul müdür? Sizce!

Adı üzerinde sultan olan kalp! Hiç bir sultan raiyetinin önüne tebdil-i kıyafet etmeden çıkar mı? Ya sultana layık bir libas ile cevherini setr eyler, ya da sultan sultanlığını avamın önünde izhar etmeyeceği surette çıkar…

Sizden tebaud etmek iktiza ettiğini hissediyorum! Ya hayli bir müddet daha nâr-ı intizara tahammül edeceğim, yahut sizi görmek şerefinden ile’l ebed mahrum olacağım. Fakat bugünkü günde ne yapayım? Ne yolda hareket edeyim?

Bulunduğum hâl-i felâket-i iştimalden beni tahlise yalnız siz muktedirsiniz.

Cenab-ı Hakk’ın; zevk-i tab’ımızdan, sin ve halimizden başka tahayyülatımıza da bir muvafakat ihsan buyurduğunu ekseriya düşünerek iftihara cesaret yâb oluyorum. Bu tabîi imtizacı hiçbir şey ihlal edemez.

Beni bugün sizden ayıran bu hal;elbette zâil olur. Ben görmeden ölüyorum. Fakat bu iftiraktan sonra birbirimizi görür isek ne kadar sevineceğimizi düşünerek müteselli oluyorum.

Dünyada hissettiğim kederlerin en ziyade tahammülsüzü budur. İnşa Allah kariben görüşürüz, kardeşim!

Seyyide Âişe: Dilimi lâl eyleyen dost nidâsı hüzn-ü firak ile mezc olup derunuma bir pâre-i nur inzal eyledi ki hâr-i âcizaneyi bîdeva musibetler mesabesinde târ-u mar eyledi

Risaleyi içtimai taşıma aracından irsal eylediğimi öğrenmesinin akabindeki uyarı nev’indendir;

Seyyide Âişe: Zannımca zat-ı âliniz bilumum hukuk-u âmmeyi ihlal içresiniz ilmime nazaran vesâiti umumide vesâil-i irtibatın meftuh halde terki kat’iyyetle nehyolunmuştur

Seyyide Rumeysa:Malumunuz vechiyle zât-ı âsiyâneyim cüz’i miktarda, hukuk-u ferdi takılıyorum

Etrafında uçsuz bucaksiz çöl yoklukla kavrulurken sen dâmenlerinde onunla hem dem olursun. Hârice nazar etmezsin.

Peki bu ağacı nasıl hissedersin , duyarsın? Bunun için maddi gözünü kapayıp gönül gözünü açman , beş duyunla algılayabileceğin herşeye kendini kapalı tutman , ona bunlarla dokunmaya veya benim demeye cür`et etmemen gereklidir.

İşte bu sahrada bir söğüt ağacı.Onun varlığının farkında olduğun , benim olsun dediğin an elinden , hayalinden uçtuğu vakittir. Çünkü hakikatte bu bir seraptır.

İmkânsız bir mevkide imkâniyeti ne kadar yaşayabilirsen o kadar söğüt ağacına sahip olursun…

şimdi kendimize dönüp baktığımda o külli vücuda lika vakti geldiğinde bizim alacağımız vaziyet, edeceğimiz tercih ne olur? diye merak ediyorum. Bunu da hayat içinde yaşadığımız cüz’i hadiselere verdiğimiz hayra müteallik tercihlerimizin orantısıyla anlayabiliriz.

Geçen akşam mitingine gittiğim Filistin başbakanı İsmail Haniyye’yi görüncede ilk düşündüğüm “şu türk milletinin imtihanıda ne çetrefilliymiş?” oldu. onların düşmanları karşılarında, kendi vatan topraklarında, ama kim oldukları belli. taşlada olsa sopaylada olsa onların bir müslümanın düşmanı olduğu ve ihtilal altındaki topraklarına İslam için sahip çıkmaları gerektiğinin bilincindeler. “peki ya biz!” dedim. hak ile batıl bir tepside önümüze sunulur olmuş. Kimin hayrımıza, kimin şerrimize çalıştığını bilemez hale gelmişiz. Ya da suyun aktığı yönün tersine doğru mukavemet etmek yerine, akışına doğru kendimizi salıvermişizde, öylesine bir hayat yaşıyoruz işte… Canlarını, ruhlarını fedadan çekinmeyerek bu vatanı kanlarıyla tekrar hayatlandıranların torunları olan bizler! Neredeyiz? ve Neyin savaşını veriyoruz? daha yabancı , türk malı ayrımı bile yapamayıp, sözüm ona ‘kalite’ düşkünü , hayat standardını muhafaza derdine düşmüş olan bizler! onların bıraktığı mirasın emanetçileri olabildik mi? Hangi satranç tahtasının piyonları haline geldik? Bu soruların cevapları kalemlerimizin ve dilimizin ucunda. Ama te’sir nerede? Çanakkale sınırına dizdikleri mayınlarla tarih yazan bir cemaatin torunları olarak ne kadar lâyıkıyla bu yükün altından kalkabiliyoruz? Yaramız ne kadar derin ki gömüldüğü yerden çıkarıpta merhemini süremiyoruz.  

Son olarak durumumuza ışık tutar diye buradaki bir türk ailede gördüğüm bi sorunu anlatıcam; ailenin reisi Urfa’dan şapka kanunu çıktığı için sarığıyla buraya hicret ediyor. Aradan bir ömür geçiyor. Torun dedesinin karşısına amerikan şapkasıyla çıkıyor. Dedenin söylediği cümle şu; ben buraya vatanımı terk edip bu şapkayı sizler giyesiniz diye gelmedim. Bunu başına alabilmen için ya senin evden gitmen lazım! ya da benim ölmem!

Ve’l hasıl; biz nüanslara hassasiyetimizi kaybetmişiz. “Ki şimdi nüans olarak zikrettiğim islamın şiârı olan sarıktı.” Elimizde manasını kaybetmediğimiz esaslara hakkıyla sahip çıkabilmek duasıyla…

Bîçâreliğin verdiği bir hissiyat olup, yazdıklarımın kimseyle alakası yoktur. Genelleme ile yapılmış kahramanlar tamamen hayalidir   selametle…

Hâmiş: eğer üstüne alınanda olursa normal karşılarım. çünkü bu asrın insanlarıyız. bu zamanın getirdiklerine muhatabız. bende yazarken baya bi üstüme alınarak  yazdım…